Aktualności

14-21.06.2025 r.

65 zlot p.t.kol. w Skorzęcinie

Zlot przeszedł już do historii emocje opadły, więc na spokojnie można się podzielić wspomnieniami z jego przebiegu.

Otóż był pod paroma względami wyjątkowy. Po pierwsze to ilość uczestników: było nas prawie 700! (dokładnie 690, w tym 8 z Ukrainy). Jest to absolutny rekord wśród wszystkich dotychczasowych zlotów. Po drugie nasza reprezentacja też była rekordowa: 19 Ondraszków, choć co ilości osób z reprezentowanych klubów byliśmy może w pierwszej dziesiątce. Z tej grupy tylko my (Afi i Rechtór) wybraliśmy nocleg pod własnym namiotowym daszkiem z milionami gwiazd nad głową. Pozostali, jak większość uczestników wybrali noclegi w domach, domkach czy agroturystyce. Choć byliśmy w miarę w jednym miejscu to i tak niełatwo było się spotkać w całej Ondraszkowej grupie. A na trasach, w odróżnieniu od wielu klubów preferowaliśmy też indywidualne pomysły.

Dla nas ważnym wydarzeniem było ujawnienie gotowości do organizacji zlotu p.t.kol. w przyszłym roku. Stało się to w wtorek 17.06. na wieczornej odprawie, choć plotki o tym już krążyły od samego początku. Przedstawiliśmy się oficjalnie jako Komitet Organizacyjny i finalnie rozdysponowaliśmy ponad 500 pięknych kolorowych ulotek promocyjnych, które na tą okazję zostały przygotowane przy współpracy z UM Ustroń.

Pierwsze miejsce w klasyfikacji najliczniej reprezentowanych klubów bezapelacyjnie zajął klub im. W.Huzy z Gliwice skąd przybyły aż 43 osoby! , dalej był Radlin 29 osób, Toruń 28 osób i Łódź 27 osób. Ogółem było reprezentowanych aż 129 klubów i stowarzyszeń rowerowych, przy czym z PTTK było 629 uczestników. No i jeszcze wspomnę, że na zlocie było 276 kobiet i 411 mężczyzn, w tym 16 uczestników poniżej 18 lat.

Bazą był Ośrodek Wypoczynkowy Skorzęcin ładnie położony nad jeziorem Niedzięgiel ok.10 km na wschód od miasteczka Witkowo. Co do nazwy "wypoczynkowy" miałbym wątpliwości, bowiem jest to jeden z największych takich ośrodków w całej okolicy, czyli dosłownie całe miasteczko turystyczne ze sklepami, gospodami i salonami gry czyli jak Krupówki tylko, że nad jeziorem. W efekcie mnóstwo ludzi, harmider nie do opisania, a cisza nocna od godz.24.00 to tylko nieśmiała sugestia i to raczej nieprzestrzegana.

Organizatorzy bardzo się starali aby zlot był udany. Rozpoczęto uroczystym otwarciem w Witkowie dokąd prowadziła fajna ścieżka rowerowa. Zlot otworzył kol. Lech Drożdżyński niegdyś prezes PTTK, a obecnie prezes O/PTTK w Poznaniu. Była to dla nas szczególnie miłe wydarzenie, bowiem na tak wielkim forum odebraliśmy przyznane nam wyróżnienia: Piotr Holisz "Śmig" otrzymał Śląską Honorową Odznakę PTTK, a bardzo wymowną odznaką "Pół wieku w PTTK-u" czyli 50 lat w PTTK udekorowano Jadwigę Rezmer "Ośkę" i Marię Biłko-Holisz "Roztrzapka" oraz mnie, czyli "Rechtora".

Szef grupy z Ukrainy Taras Pacholiuk przekazał naszemu klubowi oraz klubowi im. H.Gintera z Łodzi oficjalne podziękowanie za środki finansowe, jakie zebrano podczas ubiegłorocznego zlotu w Wólce Nadbużnej. Za zebrane pieniądze zakupiono elektroniczne lokalizatory dronów wykorzystywane w obronie powietrznej na wojnie z Rosją. Otrzymaliśmy zdjęcia tych urządzeń.

Otwarcie zakończyło się występem zespołu regionalnego "Gniezno", przy czym równolegle strażacy z OSP zaczęli wydawać grochówkę z kotła. Takiej kolejki to nie widziałem nawet za papierem toaletowym w czasach PRL-u. No i w efekcie większość obecnych oglądała profesjonalnie przygotowany program artystyczny z perspektywy tej właśnie kolejki...

Trasy rowerowe do samodzielnej eksploracji na każdy dzień opracowano w formie specjalnie wydrukowanej mapy, i każdy dzień na odprawach je jeszcze szczegółowo omawiano. W sumie słusznie tylko, że na odprawach pojawiała się raczej niewielka część zlotowiczów, a z racji bogactwa przeróżnych ścieżek wiodących do zaproponowanych atrakcji część zlotowiczów układała własne trasy, co właśnie było właśnie na nich widać.

Wielkim atutem imprezy był teren wprost wymarzony do rowerowej eksploracji: równinny teren, sporo rowerowych udogodnień i dróg z niewielkim natężeniem ruchu, wiele ładnych jezior i zabytków godnych zobaczenia. Oto niektóre z nich, do których dotarliśmy: Bazylika pw NMP w Trzemesznie, romańskie kościoły w Strzelnie, skansen "Gród Słowian" w Mrówkach i rezerwat archeologiczny w Grzybowie, pełne wysokiej klasy zabytków Gniezno. Właściwie to zabytki sakralne w każdej z mijanych miejscowości warto było zobaczyć. Z innych ciekawostek należałoby wymienić dawne przejście graniczne rosyjsko-pruskie w Anastazewie, infrastrukturę obecnie już nieczynnej kolei wąskotorowej widoczną w całej okolicy, piękne pałace np. w Mieczownicy czy też dwory np. w Kołaczkowie, pomnik dziecięcego strajku we Wrześni. Na pewno warto było objechać jeziora, choć to nieuchronnie wiązało się z jazdą po piaszczystych polnych drogach. Nawet sporo z lokalnych dróg publicznych w obrębie lasów też było nieutwardzonych i zamieniało się w piaskownice.

Szczególnie zapamiętaliśmy uroczystości Bożego Ciała w Witkowie. Otóż do mszy św. biskupowi z dalekiego Kazachstanu(!) służył nasz "Juniorek"(!!) i to bardzo profesjonalnie. A w procesji wzięła udział chyba połowa tego miasteczka, wraz z pokaźną grupą rowerzystów na końcu.

Ciepło wspominamy też sympatyczne nieformalne wieczorne spotkania z piosenką i Ondraszkami w przeróżnych konfiguracjach, czy też z przyjaciółmi z całej Polski z którymi widzieliśmy się przecież rok temu. Miło zapamiętamy wspólną wycieczkę rowerową do Powidza i Słupcy z ukraińską grupą naszego serdecznego przyjaciela Tarasa Pacholiuka oraz wieczorne spotkanie przy ukraińskim barszczu...

Na jego prośbę jako klub jak w ubiegłym roku znów postanowiliśmy wesprzeć obronę Ukrainy zebraną kwotą 700 zł.

Na oficjalnym zakończeniu imprezy w piątek 27.06. zasłużenie przekazano dużo serdecznych podziękowań dla organizatora tj. jak szybko przeliczyłem dla 15 osobowej ekipy z KTR "Sigma" z Poznania za wspaniale przygotowany zlot. Od Ondraszków wraz z podziękowaniami oficjalnie przekazałem organizatorom pakiet upominków z Ziemi Cieszyńskiej, a wszystkich obecnych już zaprosiłem na przyszły rok do Ustronia. Jestem przekonany, że i od nas wszyscy wywiozą tak pozytywne wspomnienia, jak ze Skorzęcina.

Odgórne czynniki też zlotowi sprzyjały: słoneczna pogoda utrzymała się prawie cały czas, nawet w Boże Ciało nie padało i tylko jeden dzień był nieco deszczowy. Jedynie co mogło dokuczać to wiatr, zwłaszcza gdy wiał z przeciwnej strony.

Łącznie przejechaliśmy (Afi i Rechtór) 326km, co nie jest jakimś rewelacyjnym wynikiem - zapytajcie choćby Aleksandra Sorkowicza "Ola".

A w drodze powrotnej (ok.500 km samochodem) w trójkę "Afi", " Rechtór" i "Dociyrny" zahaczyliśmy jeszcze o Sanktuarium Maryjne w Starym Licheniu. Wg mnie to pełne Bizancjum, ale to już temat na inną opowieść.

[GALERIA ZDJĘĆ]

Rechtór-Zbyś

27-29.06.2025 r.

W KLASZTORZE I NA ROWERZE - U KARMELITÓW BOSYCH W ZAWOI – II cześć – reaktywacja

Pomimo pewnych oporów postanowiliśmy zgodzić się i zorganizować ponowny wyjazd do Zawoi.

Tym bardziej, że z poprzedniej grupy oprócz nas, Danki i Czesia pozostali jechali tam pierwszy raz.

Tak więc w piątek spotkaliśmy się na miejscu w 15-osobowej grupie. Po przydzieleniu pokoi i zakwaterowaniu, spotkaliśmy się z O. Mariuszem, który opowiedział nam historię powstania klasztoru, po czym udaliśmy się na krótki spacer po okolicznych kapliczkach – stacjach Drogi Krzyżowej. Później była kawa i coś słodkiego na zewnątrz budynku z możliwością podziwiania Babiej Góry i pasma Policy.

Na sobotę zaplanowaliśmy wycieczkę rowerową do Zawoi a Krysia i Zbyszek, którzy przyjechali bez rowerów mieli w planie wyprawę na Mosorny Groń.

Po zjeździe malowniczymi i wymagającymi serpentynami do Zawoi Centrum udaliśmy się do przysiółka Czatoża. Znajduje się tam dzwonnica loretańska, z której dźwięk zawieszonego dzwonu miał przepędzać nadciągającą burzę. Obok znajdują się trzy piwniczki – charakterystyczne i powszechne niegdyś obiekty na obszarach babiogórskich. Następnie w Zawoi Markowej zwiedziliśmy Skansen PTTK im. J. Żaka. Można tam zobaczyć tradycyjne budownictwo babiogórców. Znajduje się tu również oryginalne schronisko PTTK z Markowych Szczawin. W przysiółku Markowe znajduje się również Ośrodek Edukacyjny i Muzeum BPN, jednakże ze względu na czas zwiedzania nie było chętnych. Również Gminna Informacja Turystyczna – Izba Pamięci św. J.Pawła II – bez podania przyczyn była zamknięta.

Następnie zajechaliśmy na Policzne do kapliczki zbójnickiej z końca XVII w., wg podań ufundowanej przez babiogórskich zbójników.

W Karczmie Zbójnickiej zatrzymaliśmy się, aby zregenerować siły przed drogą powrotną. W Centrum obejrzeliśmy kościół św. Klemensa z końca XIX w. oraz budynek Dworca Babiogórskiego. Była to pierwsza stacja turystyczna w Zawoi powstała w 1905 roku.

Wracaliśmy inną drogą - oczywiście pod górkę - do Domu Pielgrzyma, gdzie po obiedzie i krótkim odpoczynku zaczęliśmy przygotowywać ognisko na wieczorną nasiadówkę. Do naszej gromadki wieczorem dołączył Ojciec Mariusz, który opowiadał ciekawe historyjki, a także sypał kawałami. Nasze spotkanie zakończyliśmy ok. 22.00.

W niedzielę po śniadaniu część z nas: Pawliki, Jasioki, Rezmery, Olo i Basia - postanowiliśmy przejść się na wieżę widokową w ośrodku "Beskidzki Raj". Trasa niby krótka, bo 2,5 km ale na tyle stroma, że można było mieć mokre plecy. Tam oczywiście podziwialiśmy wspaniałe widoki, a następnie jakaś kawa w restauracji na dole. Po powrocie do KDG (Karmelitański Dom Gościnny) wzięliśmy udział w mszy, podczas której śpiewała schola góralska.

Po obiedzie pożegnanie i powrót do domu. Może będzie trzeci raz? Zobaczymy.

[GALERIA ZDJĘĆ]

Wisia i Jarek

2.08.2025 r.

Rajd Rowerowy żywocickimi stelami

W uroczystościach upamiętniających nieszczęsne wydarzenia z sierpnia 1944 r. bierzemy udział co roku, jednakże zazwyczaj było to połączone z udziałem w centralnych uroczystościach, tak więc siłą rzeczy fragmentarycznie objeżdżaliśmy teren tragedii. Tym razem postanowiliśmy odwiedzić w miarę możliwości wszystkie kamienne stele-pomniczki rozsiane po całych Żywocicach, a dopiero na zakończenie podjechać do centralnego pomnika ofiar. Pomogła nam w tym wyznaczona jakiś czas temu ścieżka dydaktyczna obejmująca wszystkie 24 stele oraz fenomenalna pamięć naszego prowadzącego Władka Kristena, który wiedział gdzie je znaleźć.

Start wyznaczyliśmy na przystanku kolejowym Hawierzów-Sucha, gdzie pociągiem o godz. 9.15 przyjechało 6 uczestników, a na rowerach już dojechało kolejnych 5 więc razem było nas 11, w tym 8 Ondraszków. Po krótkim komentarzu historycznym* wygłoszonym przez Władka i "Rechtora" ruszyliśmy w teren. W odróżnieniu od ostatnich lat było słonecznie i ciepło, więc ani pogoda ani czas nas nie poganiały.

Władek bezbłędnie prowadził do kolejnych steli, i przy każdej nakreślił w paru słowach sylwetki zabitych oraz sytuację jak do tego doszło. Władek też jako jedyny z nas miał okazję poznać te tragiczne fakty w bezpośrednich rozmowach z rodzinami ofiar, a nam zostało posiłkować się jedynie tym co później zostało napisane. Choć i to też się przydało, bowiem korzystaliśmy z wydanej w ubiegłym roku publikacji Muzeum Śląska Cieszyńskiego pt. "Żywocice - Životice 1944", która powstała m.in. przy naszej skromnej pomocy w materiale zdjęciowym. Finalnie udało się nam dojechać do 22 pomniczków czyli dwa ominęliśmy, a kolejnych dwóch niestety nie odnaleźliśmy. Tak więc założenia tej wyprawy w większości udało się jednak zrealizować. Do centralnego pomnika ofiar dojechaliśmy już po oficjalnych obchodach i trafiliśmy na wielkie sprzątanie. Tutaj również zapaliliśmy przywiezione światełko pamięci oraz zwiedziliśmy jeszcze otwarte muzeum.

Zakończenie i podsumowanie wyprawy nastąpiło w... "Ameryce", bowiem tak nazywa się tutejsza gospoda. No i jeszcze pozostało wrócić do Cieszyna, co już zrobiliśmy na własną rękę.

Ja pojechałem przez Suchą Górną, Olbrachcie, Kocobędz i przejechałem łącznie 37 km.

[GALERIA ZDJĘĆ]

* nie opisuję tutaj wydarzeń tego tragicznego niedzielnego poranka 06.08.1944r. zakładając, że ta historia jest w większości znana. Jeżeli nie, to polecam literaturę jak choćby wymienioną publikację Muzeum Cieszyńskiego.

Rechtór -Zbyś

4.05.2025 r.

Ślady węglem pisane

Nasi klubowicze z Wodzisławia Irena i Marian Gołudzcy, zwycięzcy ubiegłorocznej edycji konkursu na najciekawszą wyprawę sezonu teraz zaserwowali nam równie ciekawą wycieczkę tematycznie związaną z "czarnym złotem tej ziemi", co dobitnie podkreślał jej tytuł. Na starcie w dzielnicy Wodzisławia-Zawadzie, mimo dość niepewnej pogody stanęło 15 Ondraszków i jeden sympatyk.

Prowadzący Marian opowiedział krótko o tym co zobaczymy po czym wszyscy otrzymali starannie przez niego przygotowany mini przewodnik o atrakcjach trasy. Pierwszy przystanek nastąpił w pobliskim Pszowie, gdzie odwiedziliśmy Matkę Boską Uśmiechniętą w miejscowym kościele. Ciekawa jest jej historia. Otóż jest to kopia obrazu MB Częstochowskiej przywieziona przez parafian z częstochowskiej pielgrzymki w 1772r. Madonna zaczęła się uśmiechać za sprawą miejscowego artysty, który podjął się renowacji obrazu i nieco zmienił jej oblicze. Uśmiechnięta Madonna była powodem licznych uzdrowień i nic dziwnego, że stała się celem pielgrzymek. Już w 1795r. kościół ustanowiono sanktuarium, a w 1997r. podniesiono do rangi basilica minor tj. bazyliki mniejszej.

Opodal zobaczyliśmy budynek, w którym w czasie wojny urządzono obóz przejściowy Polenlager 58, a nieco dalej pozostałość po dawnej KWK "Anna", która przestała "fedrować" w 2011r. po 179 latach funkcjonowania. Budynek dawnej łaźni i maszynowni został nobilitowany na ...bibliotekę. Widok regałów z książkami w otoczeniu zachowanej maszyny wyciągowej sprawiał dość abstrakcyjne wrażenie. Wieża wyciągowa służy obecnie za wieżę widokową, co też naocznie sprawdziliśmy. Wyjeżdżając z Pszowa odwiedziliśmy również znaną Kalwarię z kaplicą na szczycie, przy której w 1987r. erygowano nową parafię. Następnym celem na trasie był Rybnik, a właściwie jego dzielnica Niewiadom, gdzie znajduje się ważny zabytek industrialny czyli kopalnia "Ignacy". Kopalnia powstała już w 1792r jako "Hoym", a swoje drugie imię dostała w 1936 po ówczesnym Prezydencie RP Mościckim. Po wojnie była to KWK Rydułtowy i też już dawno nie pracuje. Od 1999r. dostała drugie życie jako muzeum górnicze. Ciekawa ekspozycja w dawnych kopalnianych budynkach pokazuje historię górnictwa oraz pary jako napędu przeróżnych urządzeń. Główna atrakcją są zachowane dwie parowe maszyny wyciągowe z 1900r. oraz 1920r. "Wisienką na torcie" jest ta druga, bowiem dzięki dawnym maszynistom - pasjonatom jest nadal czynna. Byliśmy świadkami uruchomienia tego kolosa i dosłownie jak w wierszu Jana Brzechwy "ruszyła maszyna, najpierw powoli jak żółw ociężale... para buch, koło w ruch".

Z wieży ciśnień obecnie robiącej za wieżę widokową było widać następną atrakcję widoczną nawet z naszych Beskidów tj. hałdę "Szarlota". Ta przeogromna góra odpadów pokopalnianych nadal żyje płonąc żywym ogniem w swoim wnętrzu. Świadczą o tym wydzielające się tu i tam smużki toksycznego dymu zatruwające okolicę.

W drodze powrotnej zobaczyliśmy jeszcze jedną ciekawostkę industrialną. Był to sporej wielkości betonowy magazyn mat. wybuchowych ukryty wśród pól. Budowla ta, częściowo zagłębiona w ziemię została wybudowana przez firmę z Drezna w 1910r. i jest nazywana "Pruską prochownią". Odkąd przestała służyć zgodnie z przeznaczeniem, niestety niszczeje.

Zakończenie tej bardzo ciekawej wyprawy nastąpiło w przydomowym ogródku prowadzących. Była to okazja do degustacji tak smakowitych potraw, że na samo wspomnienie jeszcze teraz ślinka cieknie...

Przejechaliśmy nieco ponad 30 km i udało się nie wyciągać peleryn.

[GALERIA ZDJĘĆ]

Rechtór Zbyś